" در کاشان زن همسایه ی دست راست از روی پشت بام داد زد:

نَنَه حسنی؟

ننه حسنی جواب داد: چیَه؟

گفت: عمو حوسای چه طونَه؟

گفت: خاک تو سرم کُنن. تمونَه.

گفت: چه طو تَمونَه؟

گفت: دندونش کلوچه. چشاش به طاقَه.

گفت: یه قذه تربت تو حلقش کن.

گفت: می گم تَمونَه.

گفت: نُگو. نُگو. مگه جو دست مُن و تُوَه؟

جُو دست حساین مظلومه. "

                                                                              روزنامه صوراسرافیل-شماره ۲۷

خب. بگو ببینم. تو نمی دانی من ضمیر متصلم را کجا جا گذاشته ام؟

 

چشمهایت شلوغ شده بود. شده بود زیتونی کمرنگ. رنگ چهارخانه های پیراهنت. رنگ بته جقه های کفشهای عروسکی ام. رنگ زیتون های کالی که روی بوم نقاشی ام آب و رنگ می شدند و تو بی واهمه مشت مشت مستشان می شدی. آنوقت چشمهایت را می بستی و با بازیِ دستهات، همه ی حجم هوا را بغل می کردی و من یواشکی توی چشمهایت شلوغ می شدم. توی چشمهای بسته ات. بعد تو همانجا، آرام، خوابت می برد. و من همان روزها توی خوابهایت دیده بودم که همیشه یکنفر ــ انگار که سراسیمه ات کرده باشد ــ می نشست روبروت و تک تک چهارخانه های پیراهنت را می دزدید. یکنفر که دستهایش شبیه من بود. و تو فقط زیرچشمی لبخند می زدی. و ــ بی که خودت بدانی ــ سرخ می شدی. و کور شوم اگر دروغ بگویم...

 |چرک نویس|